Skip to content

Y. Türkdogan – Gedichten

Gedichten van Yurdanur Türkdogan

 
Seversem
Seni düşündüğüm zaman

Yürüdüğüm yollar

Birer çıkmaz sokak,

Bakışlarım,

Bir çağlayan hüzün olur.

Ne zaman seni görsem

Üstüme yağar göğün mavisi,

Ellerini tutsam

Yüreğim geçer bulutlara

Elim yanar.

Sana gelmek istesem

Yollar silinir şehirlerden

İçimdeki ateş harmanı

Gözlerimde yağmura döner.

Seversem,

Yanlızlık uçurumuna takılır

Yüreğim.

Als ik liefheb
Wanneer ik aan jou denk

Is elke weg waar ik loop

Een doodlopende straat,

Zijn mijn blikken

Een schreeuwend verdriet.

Altijd wanneer ik je zie

Regent het blauw van de hemel,

Wanneer ik je handen omvat

Gaat mijn hart naar de wolken

Brandt mijn hand.

Als ik naar jou toe wil

Ontdoen de wegen zich van steden

Verandert de vuurplaats vanbinnen

In mijn ogen in regen.

Als ik liefheb,

Wordt mijn hart opgehangen

Aan de afgrond van de eenzaamheid.

Bir İntihar SolarKırılgan öpüşmelerde gezginim,Şiirin koyaklarında

Renk olsam, ayaz kalsam,

Sabrım biter utanır ellerim.

Yaramı deşer şair

Bir buzdağı erir

Suları düşer kirpiklerime.

Korkuları pusulasız taşıyorum,

Avucumda kırılıyor

Her vakit gülüºlerim,

Dilim lal,

Acemiliğim bulaşıyor hayata.

Düşlerime rastladım dağ köylerinde,

Yüreğime saklandım günlerce

Asılı kaldım zamana,

Düşsem dalımdan

Ne kalır bana.

Unufak şarkılar yığıyorum

Gecenin eteğine.

Kağıda düşünce imge,

Aklımda divane bir intihar solar

Uzun bir uğultu kalır geriye.

Een zelfmoord verbleektIn weekhartige kussen ben ik bereisd,Ben ik in de dalen van poëzie

Kleurig of steenkoud, dan

Houdt mijn geduld op, schamen mijn handen zich.

De dichter rijt mijn wond uiteen

Een ijsberg smelt

Water valt op mijn wimpers.

Zonder kompas vervoer ik de angsten,

In mijn handpalm breekt

Telkens mijn lach,

Mijn tong is sprakeloos,

Mijn onbeholpenheid besmet het leven.

In bergdorpen kwam ik mijn dromen tegen,

Dagenlang verborg ik me in mijn hart

Bleef ik opgehangen aan de tijd,

Val ik van mijn tak

Wat rest er dan van mij.

Ik stapel brokken liedjes

op de rokken van de nacht.

Een absurde zelfmoord verbleekt in mijn herinnering

Een langgerekt gejammer galmt na.

Gurbetimin KıyısındaSeni ezberledim, içerken ağzının kıyısındanNefesinin gölgesinde

Titreyen bir senfoniydi kalbim.

Kuytunun ayazında isteklerim yarım

Bir masal esmerliğinde dilimledim geceyi.

Sızıma kıvrılıp

yastığıma hapsettim.

Kırılganlığım, başımda toplanan beyaz giz

Hasret yüreğimde daralan çember,

Yarım isteklerimi onarmıyor artık

Düşlerime tutunuyorum.

Çağrısız konuğuydum kaçamak zamanların

Ruhum çölde savrulan kum,

Yüzümde derin yolların tarifsiz yanlızlığı

Gurbetimin kıyısında

Elimde boş bir kovan

Macera mavisinin yanına gömülen

Avare bir hazanım.

Aan de oever van mijn vreemde landIk leerde je uit mijn hoofd, terwijl ik dronk van de oever van je mondIn de schaduw van je adem

Was mijn hart een trillende symfonie.

In de strenge kou van je verlatenheid bleven mijn verlangens steken

In het bruin van een sprookje sneed ik de nacht aan stukken.

Ik krulde me op in mijn pijn

Stelde me in bewaring bij mijn kussen.

Mijn gevoeligheid, het in mijn hoofd opgeslagen witte geheim

De krimpende ring in mijn weemoedig hart,

Helen mijn halve verlangens niet langer

Ik houd me vast aan mijn dromen.

Ik was de ongenode gast van verzuimde tijden

Mijn geest het stuivend zand in de woestijn,

Op mijn gezicht de onbeschrijfelijke eenzaamheid van diepe wegen

Aan de oever van mijn vreemde land

In mijn hand een lege huls

Naast avontuurlijk blauw begraven

Ben ik een zwervers herfst..

Vertaald uit het Turks door Sytske Sötemann

februari 2006

‘Mijn grootste passie is poëzie’

Yurdanur Türkdoğan (1969, Turkije) verhuist in 1986 naar Nederland vanwege haar huwelijk. In Turkije heeft ze een middelbare opleiding in de gezondheidssector genoten.

Al tijdens haar middelbare schoolperiode (1982) is ze bezig met poëzie. “Ik kan me een leven zonder poëzie niet voorstellen”, vertelt ze. “In eerste instantie ben ik een moeder (van een dochter) … maar daarnaast ben ik een mens die gelooft in de humanistische-eigentijdse principes …en ik geloof in de kracht van de poëzie-taal. Mijn grootste passie is poëzie. Graag publiceer ik bij Umut omdat ik geloof dat de publicatie ervan mij vooruit zou kunnen helpen.”

Türkdoğan leeft met haar dochter in Haarlem.

 

 

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Er is een mail verzonden naar je opgegeven email adres, hierin vind je een bevestigingslink.